Kevin en Elien

Woensdag gingen we naar een massage-trainingscentrum voor blinden. Al in bijna ieder land hier hebben we soortgelijke dingen gezien (“seeing hands massage”), maar we waren er nooit toe gekomen om het uit te proberen. De massage-ruimte bleek in de achterruimte van een klein winkeltje te zijn, waar ze enkele mini-massagehokjes in elkaar getimmerd hadden. We moesten tien minuutjes wachten tot er plotseling uit de kelder twee blinde mensen naar boven kwamen. De massage was een beetje raar en zelfs pijnlijk in het begin maar een keer onze blinden in form kwamen was het echt nog in orde. In ieder geval een goed initiatief in Azië voor de blinden, ze verdienen er een stuk meer mee dan door te bedelen op straat, al is het maar 2€ voor een uur massage (waar ze waarschijnlijk maar een deel van krijgen).

’s Middags liepen we nog wat rond in Malang, waar we weer overal veel bekijks kregen. Westerlingen zie je hier bijna niet, maar dat zorgt er dan ook voor dat de mensen een stuk vriendelijker tegen je zijn. Locals die niet veel met toeristen in contact komen, hebben ook nog geen manieren verzonnen om er geld uit te slaan en zijn dus een stuk aangenamer om mee om te gaan.

’s Avonds laat kwamen we met de trein toe in Solo. De enige optie om naar onze guesthouse te gaan was met één van de enthousiaste tuk-tuk drivers daar. De tuk-tuks hier zijn nog old school, gewoon een klein zeteltje dat voor een fiets gemonteerd is. We pasten er net in, met al ons zware bagage nog eens van boven op ons. We hadden compassie met het oude ventje dat al dat gewicht 4km verder moest voeren, hij was zodanig aan het trappen dat in het midden van de rit zijn pedaal er af schoot. Gelukkig kon hij er nog mee lachen!

Donderdagochtend werden we om 4u30 weeral wakker gemaakt door de moslims die vanuit de vele moskeeën rond ons om ter luidst “Allah Wakbar” door hun luidsprekers riepen (het klinkt soms meer als “Allen wakker”). Dat is het nadeel in Java, aangezien het hier bijna allemaal moslims zijn, wordt je bijna iedere nacht wakker gemaakt door hun gebeden. De rest van de dag hebben we wat rondgewandeld in Solo. Overal op de straten zie je tientallen tuk-tuks staan, meestal met een slapende chauffeur erin. We verstaan er ons echt niet aan hoe die mensen rondkomen. Een tuk-tuk rit kost twee keer niets (nog geen euro) en door het grote aanbod, mogen sommige waarschijnlijk al geluk hebben als ze twee ritten per dag kunnen doen.

’s Avonds gingen we naar Galabo, een stuk van de hoofdstraat dat iedere avond getransformeerd wordt in een nachtmarkt met een honderdtal eetstandjes. Overal staan er tafels met parasols om aan te zitten en hier en daar liggen er tapijten waar ze met heel het gezin kunnen op zitten. Je kan er van alle soorten lokale gerechten proberen, er was zelfs een standje met levende cobra’s die je kon uitkiezen om er een wokgerechtje van te maken. Mjammie!

Vrijdag deden we een wandeltoer door de stad en kwamen we uiteindelijk uit op de Antique Market, waar er heel het weekend van alles te doen was. De scholen stonden er met allerlei verschillende standjes, van thee en dingen om te eten tot een prototype van een nieuw soort auto. We ontmoetten er Johnny, die ons aanbood om met zijn auto een toer te doen naar de twee bekende tempels rond Solo. Onze eerste stop was op een brug, waar hij de restanten van een oude vulkaan toonde, die nu de berg is waar de tempels op gebouwd zijn. We waren al een minuut of tien verder naar boven aan het rijden toen we plotseling zagen dat Elien niet meer vanachter in de auto zat. Toen we omdraaiden om ze te gaan zoeken, vloog de achterdeur open dus we hadden efjes schrik dat ze eruit gevallen was of zoiets. Een paar minuutjes later zagen we ze langs de zijkant van de baan lopen, met al het babbelen was hij al vertrokken terwijl ze nog buiten stond met de klink in haar handen .

De eerste tempel, Candi Cetho, lag helemaal vanboven op de berg. Johnny stoefte er dan ook mee dat zijn oude rammelkar het aankon om zo steil naar boven te rijden. Het landschap daar was prachtig, een heuvelachtig gebied met uitgestrekte theeplantages. De oude Hindu-tempel zelf was niet super impressionant, we kregen veel uitleg over de Hindu’s, maar uiteindelijk hadden we alles wel al eens gehoord de voorbije maanden.

Op de terugweg naar beneden stopten we nog voor een vers theetje aan de plantages. Daarna kwamen we aan de tweede Hindu tempel, Candi Sukuh, beter bekend als de ‘Erotic Temple’ of bij de locals als de “Porno Temple”. Het was een paar honderd jaar geleden duidelijk een tempel waar ze aan een soort vruchtbaarheidscultus deden, alles is versierd met de nodige yoni en fallus beeldjes erbij. Toen we de achterbank nog eens checkten om zeker te zijn dat Elien mee was, konden we weer richting Solo rijden.

’s Avonds gingen we terug naar Galabo om van alles te proeven om dan met een overvolle maag richting de festiviteiten op de Antique Market te waggelen. Toen we daar weer rondliepen, voelden we ons als twee filmsterren. Niet alleen hadden we veel bekijks, maar de mensen begonnen allemaal nerveus te doen en te giechelen als we passeerden. Als we ze al iets vroegen waren ze heel de kluts kwijt!

Zaterdag hadden de moslims blijkbaar goed hun best gedaan met hun gebeden, want het werd een zonnige dag. We hadden speciaal een guesthouse gekozen met een zwembad, dus nu konden we er eindelijk eens van genieten. We zaten bijna de hele dag alleen aan het zwembad tot er ’s middags toevallig nog iemand uit Gent bij ons kwam zitten. Hij was al een paar jaar getrouwd met een Indonesische (Siti) en woonde er nu mee samen in Yogyakarta. Altijd leuk om landgenoten tegen te komen, veel toeristen zie je al niet in Java, laat staan Belgen.

Zondag konden we de zonnige dag weer beginnen aan het zwembad. Daarna moesten we weer met al ons zakken op een veel te kleine tuk-tuk naar het station, vanwaar we een trein namen naar Yogyakarta. Yogyakarta noemen ze de culturele en toeristische hoofdstad van Java. We hadden al gehoord dat het een heel drukke stad is waar je constant lastig gevallen wordt, maar we hebben er niet veel van gemerkt. We waren verbaasd dat we weer niet veel westerlingen zagen, wel veel Indonesische toeristen. De Indonesiërs zijn blijkbaar zot van de batik dessins op hun kleren, alle winkeltjes waar we hoopten nog wat souvenirs te kopen waren dus volledig volgepropt met batik. Het is een kunstvorm die al bestaat sinds de 12e eeuw, toen koningen er hun rijkdom mee toonden.

’s Avonds gingen we gaan eten in Via Via Cafe, een soort cultureel project dat blijkbaar werd opgestart door een paar Belgen. Er zijn 14 Via Via Cafe’s in verschillende landen, waaronder 2 in België! Misschien eens de moeite om te gaan, het eten was echt lekker.

Maandag brachten we de voormiddag aan het zwembad door en daarna gingen we nog wat gaan rondwandelen in de stad. In een café kwamen we toevallig Maarten terug tegen, de Gentenaar die we ontmoet hadden aan het zwembad in Solo. We dronken er een paar pintjes mee en spraken af om ’s avonds samen te gaan eten.

We gingen uiteindelijk gaan eten in een restaurant dat uitgebaat werd door een Belg, al hebben we hem niet gezien. We zaten samen met Maarten en Siti en nog een vrouw uit Gent, die voor twee maanden in Yogyakarta zat en hier een Indonesische vriend had. Rond 1u30 kwamen we terug aan onze guesthouse, waar er verrassend genoeg overal nog veel leven was. Normaal gaan de mensen hier redelijk vroeg gaan slapen (niet moeilijk als ze om 4u30 al beginnen bidden), maar dat is blijkbaar niet het geval in Yogyakarta.

Dinsdag niet veel meer gedaan dan aan het zwembad gelegen. In de namiddag gingen we ons treinticket gaan kopen voor een paar dagen erna. We kwamen toe in een ruimte met drie loketten waar tientallen mensen overal op de vloer zaten. We kregen een ticketje met nummer 550, terwijl het nog maar aan nummer 312 was. Een halfuurtje later keerden we eens terug en zat het nog altijd maar aan nummer 340. Je moet hier blijkbaar een dag congé nemen als je een treinticket wilt! Nog een uur en een half later kwamen we weer terug en hadden we geluk dat het net aan ons was! Het is weer typisch dat ze in elke kledingwinkel waar er geen kat zit 10 werknemers hebben om niets te doen en op een plaats waar het nodig is er maar 3 mensen aan een loketje zitten (terwijl er eigenlijk 6 loketten waren).

Woensdag kwam het “Allen Wakker” geschreeuw eens van pas, want we moesten net om 4u30 op voor onze sunrise tour naar de tempels van Borobudur. We hadden onszelf voorgenomen van geen tempels meer te bezoeken maar volgens de Belgen van tijdens het etentje was het daar echt de moeite. Borobudur is de grootste tempel van Indonesië, een grote piramidevormige constructie, waar ieder niveau volledig versierd is met Buddha-beeldjes (waarvan weer de helft hun hoofd eraf is) en muur-inscripties die een heel verhaal vertellen. Het omringende landschap bestaat uit bergen en vulkanen, die terwijl de ochtendmist wegtrekt, zichtbaarder worden. Na de tempel was het een lange weg terug, zoals overal in Indonesië was de uitgang weer vakkundig in elkaar gestoken zodat je eerst een kilometer langs souvenirstandjes moet wandelen. Daarna vond onze chauffeur, terwijl niemand er zin in had, het nodig om nog te stoppen aan een kleine tempel, een zilverwinkel en twee tankstations.

’s Avonds hadden we weer afgesproken met Maarten en Siti. We hadden ze eerder verteld dat we eens een “Rijstafel” wilden proberen, een woord overgebleven uit de Hollandse tijd dat een maaltijd beschrijft bestaande uit allerlei kleine verschillende gerechtjes met rijst. Ze hadden gevraagd aan een Indonesisch restaurant (vrienden van hen) om allerlei speciale dingen te maken. We hebben in ieder geval geen tekort gehad aan eten, ze bleven maar met verschillende schotels komen tot ons lange tafel bijna volledig vol stond!. Daarna weer met een overvolle maag nog een Bintang pintje gaan drinken.

Donderdag gingen we naar de Gembira Loka Zoo, om toch nog de Komodo Dragons eens te kunnen zien. Maar door de schoolvakantie liep het er vol met klassen die meer belangstelling hadden voor ons dan voor de dieren. Het eerste dat we zagen op ons bezoek was een Orang Utan die waarschijnlijk aan sumo-worstelen deed, het beestje was echt moddervet.

En dat was nog maar het begin van de uitersten, daarna zagen we de grootste krokodil die we ooit gezien hebben; een beest van een meter of vijf lang en aan zijn omtrek te zien kwam hij ook zeker geen eten tekort. Een beetje daarna zagen we een enorme slang van meer dan 10 meter, die ook aan zijn omtrek te zien waarschijnlijk juist een geit ingeslikt had! We zagen ook nog de grootste reuzenschildpad ooit en begonnen ons serieus af te vragen hoeveel eten die beesten hier krijgen. Ze geven ze waarschijnlijk van die bodybuilder supplementen erbij om er nog wat impressionanter uit te zien. De dieren zelf zagen er in ieder geval niet gelukkig (en niet gezond) uit, allemaal moddervet in een klein kooitje.

Op het einde zagen we de Komodo Dragons dan nog, die toch nog een stuk groter waren dan de varanen die we al veel zien rondlopen hadden. Met hun grote ogen die je indringend aankijken zien ze er ook een stuk gevaarlijker uit, je zou er niet willen tussen lopen. Ze vallen prooien aan die soms een stuk groter zijn dan zichzelf en kunnen zelfs dieren de grootte van een geit in één keer doorslikken. Bij de nog grotere dieren zoals herten en buffels laten ze eerst de giftige bacteriën in hun beet hun werk doen om ze dan een week of twee later te verorberen. In het wild zijn er maar zo’n 1300 meer over en ze leven allemaal op het eiland Komodo en enkele omringende eilandjes.

’s Avonds gingen we gaan eten in de vele eetstandjes in de hoofdstraat. Ieder stalletje heeft een paar van die lage lange tafeltjes waar de mensen dan met heel het gezin gezellig op de grond aan eten. De hele tijd komen er mensen gitaar spelen om dan wat geld te vragen. De mensen houden er hier blijkbaar van want van de meesten krijgen ze ook iets.

Vrijdagochtend namen we al weer vroeg een tuk-tuk naar het station voor onze trein naar Jakarta. Het was een 8 uur durende rit en we hadden weer “Bisnis Class” genomen maar het was totaal niet zo rustig als onze vorige treinrit. De hele tijd door passeerden er rijen van mensen die vanalles verkopen, van eten en drinken tot stylo’s en leerboeken, mensen doen hier echt alles om aan geld te geraken! Ieder halfuur komt er wel iemand met een borstel onder ons stoel vegen om dan geld te vragen. Of sommigen hebben gewoon een spuitbus met luchtverfrisser gekocht waarmee ze dan de hele wagon komen opfrissen tegen betaling. En naast de verkopers en “kuisploegen” heb je natuurlijk ook nog de bedelaars die met grote aantallen passeren. Je vraagt je af hoe ze op de trein geraken, de tickets zijn redelijk duur. Verrassend genoeg zijn er toch mensen die aan iedereen iets geven. Je moet er echt op voorbereid zijn en heel veel geld wisselen om 8 uur aan een stuk iedereen te kunnen voorzien in klein geld! De landschappen die we zagen in de trein waren echt prachtig, uitgestrekte rijstvelden met wilde palmbomen en bananenplanten ertussen en een berglandschap op de achtergrond. Hoe dichter we bij Jakarta kwamen, hoe meer vuilnis er langs de sporen lag. Het gebeurt hier veel dat mensen rivierbeddingen en treinsporen gebruiken als vuilnisbelt, waarschijnlijk omdat er vlak naast de treinsporen toch geen huisjes staan dus niemand heeft er last van. Hier en daar steken ze wat van die vuilnis in brand wat voor de nodige geuren en vervuiling zorgt, gelukkig zijn die mannen met hun spuitbus nooit ver weg!

’s Avonds zijn we gaan eten in een Vietnamees restaurant om daarna Jakarta een beetje te verkennen. Het moderne centrum is niet te vergelijken met de vuilere achterbuurten, de hele buurt staat vol met moderne appartementsgebouwen, winkelcentrums en kantoorcomplexen. Overal heb je Amerikaanse ketens, restaurants, bars en clubs. We hadden het ons meer voorgesteld zoals het ouderwetse Hanoi maar het lijkt meer op het moderne Bangkok.

Zaterdag hebben we niet veel meer gedaan dan wat winkelcentrums bezocht en in de stad rondgewandeld. Jakarta is de grootste winkelstad van Zuidoost-Azië, in sommige buurten is het echt het ene winkelcentrum naast het andere. Sommige zijn heel luxueus en verkopen dure merkproducten, andere zijn spotgoedkoop en verkopen van alle soorten goederen waarvan de kwaliteit ver te zoeken is.

Zondag gingen we ons aan het zwembad een beetje in de zon gaan leggen, dik tegen de zin van de moslimgemeenschap in het hotel die duidelijk tegen ons zwembroek en bikini waren maar er toch niet aan konden weerstaan om de hele tijd te gluren. Je moest moeite doen om een sprietje zon te vinden, het zwembad was weer zodanig gemaakt dat het bijna de hele voormiddag in de schaduw ligt, zoals ze het hier in Azië graag hebben! Het viel ons nu pas op dat de zon hier van rechts naar links draait, doordat we nu in het Zuidelijk halfrond zitten. De evenaar loopt dwars door enkele Indonesische eilanden zoals Sumatra en Kalimantan (Indonesisch Borneo). Hier onder de evenaar staat de zon ook op in het Oosten en gaat ze onder in het Westen maar de boog die ze maakt is net het tegenovergestelde als bij ons.

’s Avonds hadden we ons vliegtuig richting Singapore. We kwamen aan in de luchthaven en naast alle moderne loketjes zagen we de marginaalste check-in counter die we al gezien hadden (en dat betekent al wat in Azië) met een uitgeprint papiertje “Tiger Airways”. Daar moesten wij natuurlijk zijn! Ze hadden geen computer in hun loketje en geen rolbanden voor de valiezen, enkel een stylo en papier en een losstaande weegschaal. Een uur nadat we ingecheckt waren, zagen we op een tv-schermpje aan onze Gate dat onze vlucht (wel met het verkeerde uur erbij) gecanceld was. Even daarna verdween onze vlucht helemaal van de tv-schermen! Niemand wist wat er gaande was, iedereen stuurde ons van hier naar daar en zei dat we het moesten vragen aan het personeel van Tiger Airways, die natuurlijk nergens te vinden waren. Uiteindelijk waren we met een man of tien tezamen en gingen we terug langs de immigratiedienst, waar we een "cancelled" stempel op ons visum kregen, naar de check in counters.

Daar aangekomen begon de chaos, al de rest van de passagiers (een man of 60) stond rond de check-in counters. Het Indonesisch personeel, dat natuurlijk weer zwaar ondergekwalificeerd was, kon de situatie helemaal niet aan. Er was één vrouw bij die effectief wat telefoons deed en wat orde op zaken probeerde te stellen, de anderen stonden gewoon nerveus te glimlachen terwijl ze naar het geklaag van de mensen stonden te luisteren. Veel meer dan “yes, yes” kwam er niet uit. Er werd ons uiteindelijk vervoer, overnachting en een nieuwe vlucht de dag erna beloofd maar ze konden natuurlijk niet genoeg plaatsen vinden. De meeste hotels en vluchten zaten vol. Enkele mensen die heel kwaad waren en de dag erna moesten werken, werden naar een hotel gevoerd. De rest van de meute die overbleef en nergens plaats meer had probeerden ze op allerlei manieren te sussen met leugens. Ze maakten voortdurend nieuwe lijsten met ons namen en telefoonnummers op. Er was een lijst tickets, confirmed tickets, hotel, hotel + tickets, ... Ze bleven de lijsten maar opnieuw en opnieuw overschrijven, waarschijnlijk omdat ze dan naar beneden konden kijken en zo de klagende mensen niet in de ogen moesten kijken. Jammergenoeg gebeurde er niets met de lijsten. Vele mensen zochten zelf een hotel en hoopten dat ze de dag erna gingen opgebeld worden met een nieuw vluchtnummer. Wij bleven er staan want we wilden absoluut maken dat we de dag erna in Singapore gingen staan, zodat we onze vlucht naar België de dinsdag niet gingen missen! Het bracht uiteindelijk op, uren later, na vele reclamaties, kregen we een geconfirmeerd vluchtnummer voor de maandagnamiddag in ons handen. Het was al 1u ondertussen, de luchthaven was praktisch helemaal leeg. We namen een taxi naar ons hotel van de dag ervoor, content dat we na al die drukte in ons bed konden kruipen. Sommige van de andere passagiers lagen te slapen op bankjes in de luchthaven, niet eens wetend of ze de dag erna een vlucht gingen krijgen.

Maandagmiddag kwamen we weer aan in de luchthaven en verliep alles vlotjes. We hadden een normaal loketje deze keer, onze namen stonden in de computer en onze valiezen konden op de rolband gezet worden. Toen we voorbij de immigratiedienst waren, werd ons aangeboden om voor 5€ onze tijd in de lounge door te brengen waar we een all-you-can-eat buffet kregen en zoveel bier, frisdrank en snacks als we wilden. Ondertussen had je nog gratis internet en massage machines. Een goede deal! Het was zijn geld waard, al was het voor de pintjes alleen al :D.

Toen we in onze terminal aan het wachten waren om aan boord te gaan, bleek plotseling dat onze vlucht een uur en een half vertraging had. Met de gebeurtenissen van de dag ervoor begonnen we ons natuurlijk al weer wat zorgen te maken. Gelukkig lieten ze ons weer buiten en konden we nog wat tijd in de lounge gaan doorbrengen. Twee pintjes later stond ons vliegtuig klaar om op te stijgen. Aangekomen in Singapore moesten we ons ogen uitkijken. Singapore is een beetje het Monaco van Azië en het was er in de luchthaven direct aan te zien. Alles was er echt hypermodern en tot in de puntjes uitgewerkt.

Dinsdag hebben we nog een stukje van Singapore verkend. Het is er echt een hele wereld apart in Azië, we hebben nergens rondgelopen waar het zo rustig en modern was als hier. Auto’s claxonneren niet, rijden ver van elkaar en laten je voor als je de baan wilt oversteken. Op plaatsen waar er veel mensen zijn loopt iedereen zonder roepen op het gemak langs de winkels. We zijn het helemaal niet meer gewend, de rustige manier van doen. Het is er ook gemakkelijker om te communiceren aangezien de hoofdtaal Engels is (alhoewel je soms moeite moet doen om aan hun accent te wennen). Op het einde van de dag zijn we nog gaan shoppen voor elektronica (het is er de goedkoopste plaats in Azië voor) en daarna was het in spanning wachten op onze vlucht terug naar België!

Voor de diehards die deze ellenlange tekst tot het einde gelezen hebben, troost u het was de laatste keer. Als je nu nog iets wilt weten, kan je ons uitnodigen om een pintje te drinken en dan vertellen we het graag. Volgens ons reiskaartje hebben we 49528 kilometer afgelegd de voorbije 9 maanden, meer dan volledig de wereld rond dus. Alle foto's staan weer online op http://kevinenelien.lucidity.be. Enjoy!

Greetz & See ya soon,

Kevin en Elien